Alweer een tijdje geleden dat ik mijn blog bijgewerkt heb, sorry daarvoor! Maar dat is een goed teken, wil zeggen dat ik druk ben bezig geweest

Ik heb veel bijgeleerd over tropische ziektebeelden zoals malaria, HIV en AIDS en tuberculose, maar vooral ook veel leren klinisch nadenken over mogelijke diagnoses en welke behandeling er dan voor te geven. Een behandeling die hier dan ook nog beschikbaar is, wat niet altijd even evident is. Uit de voorbije weken herinner ik me verschillende patiënten die ons kippenvel hebben bezorgd, of zelfs tot tranen toe bewogen hebben. Zo was er een baby van een moeder die 2 maand geleden gestorven was aan AIDS. Er werd niet naar omgekeken door de vader en de tante die er nu voor zorgde nam haar werk ook niet al te nauw want het kind was totaal ondervoed. Er was geen verpleegster aanwezig (de werknemers hier nemen hun werkuren niet al te nauw: het kan zijn dat ze zelfs gewoon niet komen opdagen, waardoor de opgenomen patiënten de hele dag geen medicatie toegediend krijgen) en wij kregen er geen infuus in omdat dat kind volledig uitgedroogd was, we werden er echt wanhopig van. We wouden dat kind dan doorverwijzen naar Mbarara, waar een gespecialiseerde kliniek is voor ondervoede kinderen, maar de tante was bang dat het kind daar dan ging sterven en dat ze dan geen geld zou hebben om het lijk terug te brengen naar hun dorp. Wij dan proberen voeden met een spuitje, maar wat er van dat kindje terecht zal komen zonder gespecialiseerde hulp, wie zal het zeggen?

Dezelfde dag werd een jongen van 16 jaar binnengedropt met de 2 volledige armen volledig verbrand, deels 3^de graadsbrandwonden, waar niemand naar omkeek. Blijkbaar was hij een dief en had de gemeenschap hem betrapt en dan kerosine op hem gegooid en in brand gestoken, echt verschrikkelijk. Wij hebben hier totaal niet de goede zorgen voor hem, hebben dan wel geprobeerd hem vocht te geven, antibiotica om infectie te voorkomen, maar zo'n gevallen zijn echt hopeloos. Ik ben hem dan ook eten gaan geven, want hier krijg je in het ziekenhuis geen eten, en als er geen familie is om voor je te zorgen blijf je dus echt alleen achter. Aangezien hij zijn handen niet kon gebruiken moest ik hem echt voeden als een baby. Kwam daarnog eens bij dat er geen elektriciteit was voor meer dan 24u, dus moest dit allemaal gebeuren bij het licht van een gsm. Zo'n werkomstandigheden zijn in België echt niet voor te stellen, gelukkig maar

Maar evengoed beleven we hier erg mooie momenten. De mensen zijn ongelooflijk dankbaar en gastvrij hier in Rugazi. Velen laten echt hun appreciatie merken, ook moeders van kindjes die we hier behandelen. En als ze merken dat we hen groeten in het Runyankole, zijn ze helemaal verkocht

Naast ons werk in het health centre valt hier ook nog het een en ander te beleven. Vorige week was er hier een soort wereldjongerendagen in Oeganda met een 1000tal katholieke jongeren waarmee ik mee door de straten heb gelopen. 's Avonds was er dan ook een Thaizéviering met kaarsjes en Thaizéliedjes die hier blijkbaar waren aangeleerd door Nederlandse studenten. En erna was er vuurwerk. Grappig, al die Afrikaanse kinderen die waarschijnlijk nog nooit vuurwerk hebben gezien met hun ‘oooh en aaahh'- kreetjes!Het was zelfs nog leuker naar hun reacties te kijken dan naar het vuurwerk zelf. En na de viering was er dans natuurlijk, Afrikanen dansen immers hele dagen!

Deze week zijn we ook bij een familie thuis Afrikaans gaan koken. Zelf de vis gekuist en ontdarmd, matoke gemaakt, cheenut sauce, mirridge, sweet potato's, de plaatselijke groente dodo (soort spinazie) en nog veel meer. Allemaal Afrikaanse gerechten die we hier dag in dag uit eten, maar die nog nooit zo lekker hebben gesmaakt als toen, vers gemaakt. Het was echt een feestmaal. Als echte Afrikanen zaten we op de grond en aten met de handen, was echt een gezellige bedoening. Heel de familie was super gastvrij , ze waren allemaal zo blij en dankbaar dat wij bij hen op bezoek waren, terwijl wij eigenlijk blij moesten zijn dat we bij hen mochten komen koken en mee-eten. Trouwens, dat koken hier is net altijd een pretje ze. De mensen hier koken op zo'n vuurtjes in een klein hutje dat als keuken dienstdoet waar de rook blijft inhangen. Ik werd bijna vergast door de rook, ik kon er echt niet tegen. Mijn ogen traanden verschrikkelijk en ik moest constant hoesten. Nu snap ik waarom er hier bij vrouwen die over het algemeen niet roken toch vrij veel longkanker voorkomt, amai!

Ook de bezoekjes aan gezinnen in de community, waar we dan verschillende vragen aan stellen ivm gezondheid, vaccinatiestatus van de kinderen, hygiëne, educatie, werkomstandigheden enz. zijn heel erg interessant en ook heel leerrijk! Op deze manier komen we echt te weten hoe de mensen hier leven en wat hun percepties zijn in verband met gezondheid. Deze bezoekjes hebben echt een meerwaarde gegeven aan ons verblijf hier in Oeganda.

Dit weekend hebben we ook nog genoten van de prachtige natuur hier in de buurt. Het Rwenzori Mountains National Park (met de Mount Margharita, de 3^de hoogste berg in Afrika na de Kilimandjaro en Mount Kenia) ligt op een uurtje rijden van hier en we hebben een 2daagse trektocht gedaan naar een van de minder hoog gelegen toppen. Op een dag tijd 2000m gestegen, was lastig maar echt een prachtige ervaring. We stegen steeds hoger waardoor we verschillende zones in elkaar zagen overgaan: savanne, regenwoud, bamboezone en op het laatst nog een andere boomsoort. We kwamen tijdens onze tocht een giftige slang tegen, aapjes hoog in de bomen en verschillende mooie vogels. Ook hoorden het constant het geroep van chimpansees, maar we hebben ze spijtig genoeg niet gezien. Boven op de top overnachtten we in een hutje waar ik de Belgische winterkoude nog eens mocht ervaren: het was er immers maar 4 graden. Met dagtemperaturen hier van meer dan 30 graden (het wordt hier trouwens warmer met de dag, duidelijk dat het droogseizoen is aangebroken) was dat toch eventjes wennen, gelukkig had ik een goede fleece mee:) De tocht naar beneden was naar mijn mening nog lastiger met voeten vol blaren en overal spierpijn tot gevolg, ik loop vandaag rond als een kreupel oud vrouwtje:) maar dat nemen we er graag bij, het was een fantastisch weekend!

Ondertussen zit ook deze stageperiode in het landelijke Rugazi er bijna op. Woensdag gaan we terug naar Mbarara, waar ik nog 3 weken gynaeco/verloskunde ga doen, en dan keren we alweer huiswaarts. De tijd vliegt hier echt voorbij! Tot een volgend blogbericht!