Stageweek 1 pediatrie

Na alle moeilijke Afrikaanse hindernissen overwonnen te hebben (aanbevelingsbrief nodig van decaan, decaan die dan spoorloos verdwenen blijkt en niemand die hem kan bereiken, vervelend diensthoofd die geen programma voor ons heeft enz.) zijn we dan toch kunnen starten op onze stage. De pediatrie-afdeling waar ik start bestaat uit verschillende afdelingen: aanmeldingsroom, eigenlijk een consultatieruimte, een afdeling critical illness (veel patiëntjes met malaria en andere infectieziekten), een afdeling acute illness (hiernaar verhuizen ze als ze niet meer kritisch ziek zijn), chronical illness en dan nog een afdeling neonatologie en prematuren.

Ik volg nu mee met de interns, dat zijn eigenlijk al dokters (hier is de opleiding maar 5 jaar), maar ze moeten na hun 5jaar een jaar als intern werken voor de overheid alvorens ze geregistreerd worden als arts en overal elders (meestal in de privé) kunnen gaan werken. Ik onderzoek de kinderen, waarbij ik al verschillende dingen heb gezien en gevoeld die ik in België nog niet ben tegengekomen. Zo hebben vele kinderen hier een sterk vergrote milt alsgevolg van de malaria. Echt anamnese doen lukt nog moeilijk want dat gebeurt hier in het Runyankole, de plaatselijke taal. En veel verder dan ‘agandi' (hallo), ‘orire ota' (hoe gaat het ermee?) en ‘webare' (bedankt) ben ik zelf nog niet geraakt

Het eerste dat me onmiddelijk opviel op stage was hoeveel meer er klinisch een diagnose wordt gesteld zonder verdere onderzoeken uit te voeren. Een kind met koorts, tachypnoe, tirage en klinisch hoorbare consolidatie werd onmiddellijk als pneumonie behandeld. Bij ons zou zeker een bloedafname en thoraxfoto gebeuren, maar eigenlijk is de diagnose ook zonder te stellen. Hier zijn ze veel meer gewoon alles klinisch te moeten vaststellen. Zo percuteerden ze de longen en hoorden ze ze op deze manier ook een verschil in longdensiteit, iets wat wij wel leren in theorie maar dat ik nog nooit praktisch heb zien toepassen.

De afdelingen zijn helemaal anders dan ik in België gewoon ben. Zo moeten we onze schoenen uit doen voor we in de neonatologie binnenmogen en alle moeders en soms ook vaders liggen daar op de grond te slapen. Het zijn hier ook de ouders die de kindjes voeden, kleden en wassen, ik heb eigenlijk nog weinig of geen verpleging aan het werk gezien op de afdeling pediatrie. Ook de couveuzes zoals we in België kennen bestaan hier niet. Prematuren liggen verstopt onder dikke lagen dekens en worden warmgehouden met kleine elektrische vuurtjes die de mama dan de hele tijd boven hen moet houden. Blijkbaar slagen ze er wel in prematuren vanaf 28 weken op deze manier in leven te houden, ik had dat eigenlijk niet verwacht.

Waar ik me wel al aan geërgerd heb: ze kunnen hier absoluut geen infusen plaatsen. Ok, het is niet gemakkelijk bij een kind, en al helemaal niet bij een zwart kindje, maar ze prikken hier maar in het wilde weg, met als gevolg dat kinderen verschrikkelijk liggen te wenen en er minstens 5 infuusnaalden verspild zijn alvorens we een intraveneuze behandeling kunnen starten. Er is dikwijls al een tekort aan gerief, en als ze dan wel gerief hebben wordt het onvoldoende efficiënt gebruikt, wat soms wel erg frustrerend is.
Het gaat er meestal nogal chaotisch aan toe, verschillende kinderen worden per keer binnen gelaten in de consultatieruimte waar er dan door elkaar wordt gewerkt. Echt, structuur hebben ze hier precies niet zo. Bij de ronde op de afdeling liggen verschillende kinderen in 1 bed omdat er anders plaatsgebrek is, vaak liggen de ouders dan onder het bed te slapen, echt onmogelijk voor te stellen bij ons. Aan al die chaos moet ik nog heel erg wennen, het is allemaal een beetje veel zo de eerste week. Maar hoogst waarschijnlijk kijk ik er volgende week al wat anders tegenaan.

Vrijdag volgden we lessen mee met de plaatselijke studenten. Heel erg interessant! Er werd gewerkt in kleine groepjes, eerst een soort MCQ vragenronde, dan casusbesprekingen en tot slotte praktijk. We leerden hoe een suprapubische blaassonde te plaatsen. Bij ons gebeurt dat enkel op het operatiekwartier, hier wordt dat door de studenten geplaatst tijdens de zaalronde. Wat opvalt tijdens zo'n lessen is dat de opleiding hier veel meer praktijkgericht is. Studenten worden hier klaargestoomd tot basisartsen die echt alles zelf kunnen uitvoeren. 5de jaarssstudenten kunnen hier al op hun eentje kleine operaties doen, keizersnedes en nog veel meer dingen die bij ons eigenlijk tot de specialistische geneeskunde behoren. Dat is wel wat om jaloers op te zijn!

Uganda, de parel van Afrika

Lieve vrienden,

Ik ben veilig en wel toegekomem in Uganda. Na een slapeloze nacht in het vliegtuig, een helse busrit waar we 8uur opgezeten hebben (6 u gereden en 2u gewacht voor we konden vertrekken- Afrikaanse bussen vertrekken immers enkel als ze vol zitten :) ) zijn we toegekomen in Mbarara, een gezellig universiteitsstadje waar we de komende maanden onze thuisbasis hebben. De campus is erg gezellig, maar heel anders dan wij in Belgie gewoon zijn.We werden verwelkomd door de decaan, die ons als een vader wijze raad gaf voor tijdens ons verblijf.

Onze stage zal pas echt beginnen maandag. Nu hebben de studenten nog examens en zijn alle dokters en afdelingen te druk bezig met examens afnemen. We hebben wel al een rondleiding gekregen van James, een derdejaarsstudent die al klaar was met zijn examens. Hij heeft ons ook meegenomen naar de central market, waar we verse mango's, passievruchten en nog veel lekkers hebben gekocht. Het is wel een beetje wennen, al die zwarte gezichten hier en al het naroepen. Blijkbaar moeten zij ook wennen aan 2 blanke gezichten :) Vanmiddag voor het eerst een echte Afrikaanse maaltijd gegeten: matoke (gemaakt van bananen hier, een andere soort dan we in Belgie kennen), zoete aardappel en een papje op basis van maismeel. Dit allemaal met een saus van bonen. Heel erg lekker maar zeer zwaar! Ik kreeg mijn bord niet leeg, iets wat anders zelden gebeurt :)

We hebben ons eigen huisje in de university guesthouse, een terrein dat dag en nacht bewaakt wordt door guardians, dus ik voel me ook wel veilig! De regio is hier echt zeer groen en heuvelachtig, heel erg mooi! Het is hier ook een heel erg aangenaam klimaat, een 25tal graden, lekker zonnetje maar niet te warm. De mensen hier zijn ook zeer vriendelijk en behulpzaam. Uganda wordt dus zeker niet voor niets de parel van Afrika genoemd! Het regenseizoen is wel nog niet helemaal gedaan zoals ik had gedacht. Het heeft immers al een paar keer goed gegoten! Gelukkig allemaal maar van korte duur, maar toch verandert de straat onmiddellijk in een regenpoel!

Zo, mijn eerste dag in Uganda zit erop en ik voel me al helemaal thuis, leuk gevoel is dat :)

Vele groetjes en tot later!

Joke

Het aftellen begint nu echt...

Dag allen,

Na gisteren mijn liefje te hebben uitgezwaaid bij zijn vertrek naar Cambodja, is het nu aan mij om echt te beginnen aftellen. Dinsdagnamiddag vertrekken we gepakt en gezakt richting Oeganda. Ik vind het allemaal wat spannend, wat zal er ons daar te wachten staan? Waar zullen we terecht komen? Wat zal er verwacht worden van ons?

1 ding weet ik al zeker: de Afrikaanse warmte en gastvrijheid zullen ons zeker verwelkomen

Ik probeer zo vaak mogelijk iets te schrijven op de blog, maar dat zal natuurlijk allemaal afhangen van internetverbinding, dus dat valt af te wachten. In ieder geval: jullie horen nog van me!

Liefs,

Joke