Aan geneeskunde doen hier in Oeganda is veel minder evident dan bij ons in België. De nodige know-how is er wel, maar de middelen vaak niet of onvoldoende. Wanneer een kind zuurstof nodig heeft, is er niet steeds een zuurstoffles voor handen, wanneer je geluk hebt wel, wanneer er geen geleverd zijn moet het kind naar een ander privéziekenhuis hier in de buurt waar ze meestal wel een voorraad hebben. Wanneer je een labo-aanvraag doet kan het zijn dat de bloedstalen 2 dagen later nog steeds onaangeroerd liggen en wanneer je een bloedcultuur wil afnemen om te zien welke kiem verantwoordelijk is voor de ziekte is het soms gewoon niet mogelijk omdat er geen kweekflessen beschikbaar zijn die dag. De reactie die er dan op komt is gewoon: spijtig, maar daar blijft het dan ook bij. Niemand die de laboranten eens zal aansporen om wat sneller te werken of naar een andere oplossing zoekt. Het is als arts soms zeer frustrerend te weten dat er vanalles is dat je kan doen als diagnostiek of behandeling, maar dat het gewoon niet beschikbaar is, al dan niet tijdelijk. Ook de radiologiedienst werkt hier maar af en toe, afhankelijk van stroompanne of verlof van werknemers of andere duistere redenen, en dat in een universitair ziekenhuis, dat is bij ons toch echt niet denkbaar. Als je er dan bij stilstaat is het echt luxe wat wij in België allemaal kunnen aanvragen en hoe snel we er resultaat van hebben.

Andere dingen waar ik aan moet wennen zijn een muis in de intensive care unit of een kakkerlak die over de onderzoekstafel loopt. Ik moet me dan echt inhouden om niet te gillen, terwijl de dokters hier dat precies de gewoonste zaak van de wereld vinden

Malaria met anemie en dehydratatie vormen hier de meest frequente redenen van opname. Ik heb al een aantal vormen van cerebrale malaria gezien waarbij de kinderen echt suf binnenkomen maar meestal wel redelijk snel terug opklaren eens ze intraveneus behandeld worden. Eigenlijk worden alle kinderen die hier met koorts binnenkomen als malaria behandeld omdat het hier zo frequent is bij kinderen. Wanneer de bloedresultaten negatief blijken te zijn wordt ermee gestopt en een ander soort antibiotica doorgegeven.

Als je hier in het ziekenhuis ligt ben je helemaal afhankelijk van je familie of naasten. De medicatie wordt door hen gegeven, eten, verzorging. Eigenlijk bijna alle verpleegkundige taken van bij ons worden hier door familie uitgevoerd. Wanneer een kind door zijn familie aan zijn lot wordt overgelaten kan het goed zijn dat er niet naar wordt omgekeken. Zo zag ik gisterenmorgen op de ward round een baby helemaal gedehydrateerd omdat de papa niet wist dat hij dat kind moest voeden, en het dus meer dan 12u niets had binnengekregen. Ik vond het echt moeilijk te begrijpen waarom geen enkel verpleegster dat had opgemerkt, ik vraag me soms af waarom die daar rondlopen. Allé ja, rondlopen doen ze inderdaad meestal niet, ze zitten heel de dag te koffiekletsen en iedereen schuift haar taak door naar iemand anders. Echt enorm vervelend! Natuurlijk zijn er ook uitzonderingen, gelukkig maar!