Onze eerste week stage in Rugazi, een prachtig dorp aan de voet van het Queen Elisabeth National Park zit er reeds op. We brengen onze dagen door in en rond Rugazi Health Centre IV , een klein hospitaal/dispensarium, met een afdeling voor kinderen, vrouwen en mannen, een materniteit met ook prenatale opvolging en een out-patient clinic, waar ook 1x per week HIV/AIDS consultaties worden gehouden.

We beginnen om 7u30 met de ward round samen met de nachtverpleegster. Zij vertelt ons welke patiënten er zijn opgenomen en we noteren de belangrijkste gegevens. Dit duurt ongeveer een half uurtje, daarna gaan we thee drinken/ontbijten en raadplegen onze medische boeken als er iets is dat we niet zo goed weten (wat wel vaak gebeurt

). Daarna zien we de patiënten een voor een samen met een student medical officer, die voor ons vertaalt. Ook draaien we mee in de out-patient clinic, waar we er al onmiddellijk werden ingesmeten door op ons eentje consultaties te moeten doen voorzien van een vertaler (de meeste patiënten hier spreken immers geen Engels, enkel Runyankole, de plaatselijke taal). De gang zat immers vol patiënten en de plaatselijke clinical officers waren er niet (er is hier maar 1 dokter,een medical officer, en die kan hier onmogelijk alles op haar eentje draaiend houden, het artsenwerk wordt hier dus voornamelijk gedaan door clinical officers). Op woensdag draaiden we mee met de HIV-clinic, waar de clinical officer ons eerst zeer gemotiveerd over alles uitleg gaf: behandeling, bijwerkingen, opstarten therapie,... waarna we dan ook op ons eigen patiënten mochten zien, zij die Engels konden. Ik heb er enorm veel bijgeleerd over ART (anti-retrovirale therapie) en de vele opportunistische infecties die een HIV-patiënt kan hebben. De vrijdag is hier dan weer ‘immunisation-day', waarbij baby's aan de lopende band worden gewogen en gevaccineerd, een beetje zoals Kind en Gezin bij ons. Ook hierbij konden we goed helpen met het optrekken en plaatsen van vaccins tegen mazelen, DiTePer, polio en TBC.

In de namiddag gaan we met Davina, onze plaatstelijke gidse op pad in de community. We bezochten reeds 2 traditional birth attenders, traditionele genezers en ook een aantal gezinnen die ons ontzettend gastvrij ontvangen en graag antwoorden op al onze vragen over gezondheid(beleving) , educatie, hygiëne enz.

Het is een heel erg interessante week geweest! Ik heb er enorm van genoten echt zelfstandig te kunnen en mogen werken als dokter, onze eigen patiënten te hebben en ook daardoor veel zelf na te denken over mogelijke ziektebeelden en behandeling. Daarnaast heb ik ook al een aantal schrijnende momenten meegemaakt. Zo was er vandaag een 29-jarige HIV- patiënt, de enige kostwinner van een heel gezin, die met malaria en stuipen binnenkwam. In de differentiaaldiagnose konden we ook cryptococcenmeningitis niet uitsluiten, iets wat vaak voorkomt bij immuungecompromitteerde patiënten, maar hier in het health centre kunnen we dat niet diagnosticeren en al zeker niet behandelen, dus wouden we hem doorverwijzen naar Mbarara, het universiteitsziekenhuis. Maar de familie kon het transport niet betalen, dus was het niet mogelijk. Echt onmogelijk in te beelden bij ons. En verder kon er hier niets meer voor hem gedaan worden, dus kijken we gewoon toe hoe hij hier ligt weg te kwijnen, vreselijk. Ook de manier waarop hiermee wordt omgegaan komt voor ons heel onverschillig over. Wanneer wij verontwaardigd waren dat deze patiënt niet naar Mbarara kon om de nodige zorgen te krijgen, kregen we als antwoord: je kan niet voor iedereen goed doen, soms is er gewoon niets aan te doen, daar moet je je bij neerleggen. Hier besef je dan echt wel hoeveel geluk we in België hebben met de gezondheidszorg die mogelijk maakt dat echt iedereen de nodige behandeling kan krijgen. Hier is die luxe enkel weggelegd voor rijke mensen, spijtig genoeg.